Cookie beleid Sc Bolsward

De website van Sc Bolsward is in technisch beheer van VoetbalAssist en gebruikt cookies. Hieronder de cookies waar we je toestemming voor nodig hebben. Lees ons cookiebeleid voor meer informatie.

Functionele cookies

Voor een goede werking van de website worden deze cookies altijd geplaatst.

Analytische cookies

Google analytics Toestaan Niet toestaan

Marketing cookies

Facebook Toestaan Niet toestaan

Sponsors

In memoriam Jurjen Jansen

8 mei 2024 13:15


Op 30 april overleed het oud bestuurslid en vrijwilliger van c.v.v. Bolswardia Jurjen Jansen. Jurjen zat van 1967 tot 1976 in het bestuur, was actief vrijwilliger in oud papier ophalen en allerlei andere acties, maar vooral bekend als scheidsrechter voor de jeugd.

In het eindboek van c.v.v. Bolswardia stonden onderstaande artikelen over Jurjen Jansen, geschreven door Johan Huisman, die een mooie beschrijving geeft over Jurjen als voetballer en vrijwilliger en trouwe supporter van het 1e van Bolswardia.

Meer koopman dan voetballer

79 jaar is hij nu. Nog steeds actief scheidsrechter en klaverjasser. De aardappel staat centraal in zijn leven. Naast zijn gezin uiteraard. Jurjen Jansen is recht door zee en vasthoudend aan zijn principes. En die zijn duidelijk. Over de fusie bijvoorbeeld. Het doet hem pijn dat de Christelijke ‘C’ verdwijnt. Weer een houvast weg voor veel mensen. Daarnaast ziet hij geen voordelen in het samengaan van een zaterdag- en zondagvereniging.

Hij groeide op in Hidaard, ging twee jaar naar de ambachtsschool en was blij dat hij naar de boer kon om zijn handen te gebruiken. Toen hij 14 jaar werd, ging hij bij SDS in de B1 voetballen. Het spelletje kon hem niet echt bekoren, dus stopte hij. De oproep om zijn dienstplicht te vervullen viel door de bus. Lichting 55/4e begon aan zijn anderhalf jaar militaire dienst. Bij de Aan- en Afvoertroepen waar hij dubbel klutsend leerde een vrachtwagen te besturen. Met deze ervaring had hij, teruggekeerd in de burgermaatschappij, binnen no time zijn vrachtwagenrijbewijs op zak en solliciteerde bij Piet de Jong van Aardappelhandel S.H. de Jong.

Handelsman

Voetbaltalent had hij niet. Hij was een verkooptalent. Een kiene koopman die meestal ’s avonds ‘los’ op de zaak kwam met een volle ponge geld. Zo scoorde hij elke dag. Handel zat bij hem in het bloed en dus in de genen. Toch was dit voor de werkgever geen reden om dat via een hoger salaris te waarderen. Het bleef een hongerloontje, ondanks de aardappelen. Creatief en met zijn verkooptalent zocht hij naar extra inkomsten. De rente en aflossing moesten elke maand worden opgebracht en opgroeiende kinderen kosten handen vol met geld. In zijn vrije tijd begon hij een groot- en kleinhandel in aardappelen. Vooral de kleinhandel was bewerkelijk. ’s Avonds en in de weekenden verkocht hij zakken mudvol aardappelen aan zijn opgebouwde klantenkring die bestond uit kennissen, familie, bestuursleden, buurtgenoten, kortom iedereen die hij tegen kwam. Hij was ook niet te beroerd om huis aan huis aan te bellen met de vraag: “Hie de frou ek ferlet… fan ierdappels?” Midden jaren ’80 kwam hij in contact met de kerstbomenhandel. Een aparte handel waarbij je in een paar weken je naaldbomen moest slijten. Samen met zoon Yme lukte dit telkens weer. Veel Bolswardianen waren vaste klant.

2_Kaatsen_Jansen.jpg

In de kransen bij het Bolswardia-kaatsen. V.l.n.r.: Harm de Vries, Jurjen Jansen en Meini Bangma.

Clubacties

Nadat hij getrouwd was, pakte hij de voetbaldraad weer op. Bij Bolswardia in het derde en vierde met een uitschieter naar het tweede. Hij was van plan te stoppen op zijn vijftigste. Kapotte kruisbanden zorgden ervoor dat hij een jaar eerder de voetballenschoenen aan de wilgen hing. In 1969 begon hij samen met de toenmalige voorzitter ‘meester’ Van der Veen oud papier te verzamelen met het busje met het dropje van S.H. de Jong. Eerst spontaan en ongeorganiseerd. Aanbellen en om oud papier vragen. Zijn vrouw en kinderen werden ingeschakeld om het papier te laden en te lossen. Later ging dit gestructureerd met hulp van de elftallen en vaste vrijwilligers. De opbrengsten waren gigantisch. Van 1967 tot 1976 zat hij in het bestuur. In die periode werden er allerlei clubacties bedacht zoals een ‘Sinterklaasletteractie’. Iedereen kon zijn voorkeursletter opgeven. Daarna werden de letters bezorgd. Bij het bestellen is er iets niet goed gegaan. Te weinig A’s en te veel Z’en en X’en. Ach, zal de leverancier wel gedacht hebben, dat merken ze bij die voetbalclub toch niet. Het regende klachten maar iedereen kreeg uiteindelijk een letter van chocola, al was het niet de bestelde. Een dankbaar onderwerp voor een gedicht.

Scheidsrechter

In de aardappelhandel en als scheidsrechter is hij altijd oprecht en eerlijk geweest. Rjucht en sljucht as die fan Bolsert. Geen gesjoemel. Vóór de wedstrijd riep hij de beide aanvoerders en grensrechters/leiders bij zich. “Als jullie je aan de volgende drie regels houden wordt het voor beide partijen een leuke wedstrijd. Eén: onder mijn gezag geen verbaal geweld. Twee: gevloek wordt niet getolereerd. Drie: de grensrechter bemoeit zich niet met de coaching.”

Rond zijn vijftigste verjaardag begon hij te fluiten. Als scheidsrechter. Daarvoor floot hij alleen onder de douche. Samen met Jelle Bruggenkamp en Eddy de Jong volgde hij de scheidsrechter - oriëntatie cursus. Van de vijfentwintig cursisten slaagde hij met de hoogste score als beste. Hij was de oudste deelnemer. In december 1989 haalde hij het certificaat ‘Bevoegd scheidsrechter’. Hij voelde zich het meest thuis bij de jeugd in de puberleeftijd van 12 tot 18 jaar. Senioren fluiten was niet zijn ding. Hij leidde jeugdwedstrijden van zowel Cambuur als Heerenveen, maar was ook niet te beroerd voor zijn club elke week wedstrijden te fluiten. De KNVB beloonde hem voor zijn arbitragewerk met een oorkonde.

3_Scheidsrechter_Jansen.jpg











                                                                                   De rechtlijnige scheidrechter.

Eenendertig keer volbracht hij de Fietselfstedentocht op Pinkstermaandag. Binnen de vereniging was hij een aanpakker. Hij verfde het clubgebouw en de tribune, was bestuurslid en trainer van 2C. Jarenlang haalde hij donateurgeld op en brengt al vanaf de oprichting van ’t Groentje het clubblad rond. Een prachtige staat van dienst en daar is hij terecht trots op. Maar wat hij het meest mist binnen 
zijn Bolswardia, is de waardering voor de vrijwilliger. Zijn teleurstelling was dan ook groot toen hij niet werd gevraagd de jubileumwedstrijd tussen Bolswardia en Lucky Ajax te leiden bij het 60-jarig bestaan. In 1979 werd hij lid van verdienste.

-----------------------------------------

 

De dominee en de knijpbeurs

Het bestuur was bezweken voor de gladde verkooppraatjes van een vertegenwoordiger in knijpbeursjes. Inkoop f. 0,75  verkoop f. 1,50. Bij een afname van 1.000 stuks leverde dat de club f. 750,00 op. Iedereen bij Bolswardia werd ingeschakeld om de beursjes aan de man te brengen. Omdat de aspirant-verkopers, waaronder veel jeugd, geen goed verkoopverhaal meekregen mislukte de verkoop en dreigde deze actie een lege beursverhaal te worden. Totdat Jurjen ingreep. Eerst verkocht hij deur aan deur met zijn hele gezin binnen Bolsward 100 van de 600 resterende knijpers. Daarna verkocht hijzelf de rest in de omringende dorpen. Aan burgers en buitenlui. Op de brommer. Bij één van zijn struintochten kwam hij terecht bij de dominee van Nijland. Bij de voordeur hield hij een heel betoog over zijn club Bolswardia en probeerde de volksherder enkele beursjes te verkopen. Het was voor een goed doel nietwaar. De dominee wilde echter moeilijk van de centen af, zocht naar een uitweg en vond die door te zeggen: “U moet die knijpbeursjes in de stad zelf verkopen aan de Bolswarders, want die hebben er belang bij. Wij in Nijland niet”. “Mijnheer de dominee”, antwoordde Jurjen gevat “de Christelijke Vrouwenvereniging uit Nijland heeft vorige week in datzelfde Bolsward koeken verkocht om hun kas te spekken.” Na een lange pauze sprak de leider van de gemeente: “VV Nijland doet mee aan de voetbaltoto om zo extra geld op te halen. Is dat niet wat voor jullie?” Dit was tegen het zere been omdat het in die jaren streng verboden was binnen de gereformeerde kerk mee te doen aan het spel van de duivel, zoals gokken werd genoemd. Na deze terechtwijzing mocht Jurjen naar binnen, kreeg een kop koffie en verkocht drie knijpbeursjes.

Door: Johan Huisman

Wij wensen onze leden Yme en Cornelis en verdere familie en vrienden veel sterkte met het verlies van Jurjen.

Namens het bestuur.

 

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!